Achter de muur

IMG_3869

Telkens als Mie en haar Oma Sjam wandelen voorbij de tuin met de hoge betonnen muur en de overhangende donkere sparren horen ze iemand fluisteren:

‘Hoe klinkt het zwemmen van een vis in het water?              Hoe klinkt het zweven van de uil in de nacht?’

Dan kijken ze door de spijlen van de ijzeren poort en luisteren opnieuw, nu aandachtiger, maar de vragen blijven dezelfde:

‘Hoe klinkt het zwemmen van een vis in het water?                          Hoe klinkt het zweven van de uil in de nacht?’

Mie en Oma Sjam openen de zware ijzeren poort en lopen door de dreef met de  donkere sparren de schaduw in naar het beeld aan het einde van het wandelpad. Daar zit Boeddha in lotushouding, handen losjes voor zijn schoot, innemend, ogen dicht, in gedachten verzonken. Mie en Oma Sjam komen dichterbij. Boeddha fluistert:

Kom binnen; ga weg’

Beste Boeddha, wilt U dat we binnenkomen of dat we weggaan?’ ‘U mag kiezen, zegt Boeddha, rustig glimlachend. Ik neem het u niet kwalijk als u ervoor zou kiezen om te blijven of terug te gaan. U bent welkom te doen wat U het beste lijkt.

Pardon, Boeddha, mogen we U iets vragen? Telkens we hier langs wandelen, horen wij U dezelfde vragen stellen. Krijgt U dan geen antwoorden?

Kunnen wij U helpen antwoorden te krijgen?’ vraagt Mie. Oma Sjam zwijgt als Mie die vraag stelt want zij weet dat die antwoorden moeilijk te vinden zijn.

Wandelt U met ons verder mee, Boeddha, zegt Mie, misschien vinden we wel antwoorden.

Lees verder

Meander, Open U!

De meander-King klopt heftig gesticulerend aan op de deur van ons huisje.
Moeraspoelslakken hangen in zijn baard; scharen van ellendige wolhandkrabben bengelen aan zijn broeksriem. Half mosmens. Het is 27 juli 2018,  de nacht dat de maan volledig verduistert.


Damien Hirst, Treasures from the Wreck of the Unbelievable (2017)


Instappen, alle twee’ zegt de meanderking. Wij, Opa Bos en ik, hebben geen keuze. De meander-King roept ‘Scipper, volle kracht, vooruit  tot aan de ‘Bocht van Wercht’, en daar links afslaan.’ Met een rivierspeedboot scheren we stroomopwaarts over de machtige rivier. Ondertussen stelt de meander-King zich voor: ‘ik ben Sander, de Meanderkoning en dit is, verwijzend naar de man aan het roer, Scipper. Scipper is ambtenaar en werkt voor het agentschap Meander, Open U uit Brussel. Op naar de Bocht van Wercht waar mijn eega en ik wonen!

In de Bocht van Wercht beveelt Sander, de meander- King, Scipper de boot stil te leggen. ‘Meander, open u’, roept Sander naar twee schaduwen die achter de oever opduiken, het zijn de ‘meanderopendoeners’, bewakers van de meander van de Bocht van Wercht.  Zij draaien de oeverdeuren open en laten de speedboot binnen. ‘Ik woon hier in de Kingmeander, zegt Sander, wij verblijven hier …. mijn eega is Leandra , de meander- Queen. Zij staat ons ginds onder de wilg op te wachten.’ Een rijzige figuur met smartphone tussen haar schouder en kin geklemd staat te gesticuleren. Wuift ze naar ons of is ze druk aan het praten in haar telefoon? Beide. We naderen het ponton. Leandra, de meander-Queen, heeft lieslaarzen aan, een zwart-wit nauwsluitend waterafstotend pak, de haren verstopt in een eveneens zwart-witte badmuts.  ‘Misschien zullen wij hier niet lang meer wonen’, horen wij haar zeggen in haar telefoon.

Lees verder

Ik antwoord alleen op vragen die niemand mij stelt

Flo, kleinzoon van Opa Bos, en uil Ullebak, zoon van uil Ulla, zitten samen op een bank in het bos. Die dag wou uil Ullebak weer moeilijk doen. Maar dat is moeilijk als je ook dezelfde dag jarig bent en één jaar oud wordt. Want als je moeilijk doet op de dag van je verjaardag krijg je misschien geen gelukwens of geen cadeau.

Ullebak bedacht dat hij vandaag alleen antwoorden zou geven op vragen die niemand hem stelt.

Flo:      ‘Is er iemand jarig vandaag?’

Ullebak:  ‘Ik antwoord vandaag alleen op vragen die niemand mij stelt. Precies, dat is wat ik vandaag doe.’

Flo:      ‘Aha, interessant.’

Ullebak:  ‘Ik geef dus geen antwoord aan jou want jij hebt mij een vraag gesteld.’

Flo:       ‘Vergeet het dan, ik heb jou niet gevraagd of er iemand jarig is vandaag.’

Ullebak:   ‘Dat is prima. Op vragen antwoord ik toch niet. Ik antwoord alleen op vragen die niet gesteld zijn.‘

Ullebak denkt na. Flo denkt ook diep na want zo’n gesprek is moeilijk. Ullebak doet zéér moeilijk vandaag.

Flo:      ‘Is het jouw verjaardag vandaag?’

Ullebak: ‘Daar antwoord ik niet op.’

Flo:      ‘Mag ik jou een kus geven voor jouw verjaardag?’

Ullebak: ‘Daar antwoord ik niet op.’

Flo:      ‘Als ik jarig was zou ik wel een kus willen, toch?

Ullebak: ‘Daar antwoord ik niet op.’

Flo:      ‘En als ik een cadeau zou meebrengen, zou je dan blij zijn?’

Ullebak: ‘Daar antwoord ik niet op.’

Flo:      ‘En als ik geen cadeau zou meebrengen, zou je dan kwaad op me zijn?’

Ullebak:  ‘Ik geef alleen antwoorden op vragen die niet gesteld worden.’

Ullebak doet niet alleen vervelend vandaag, denkt Flo, hij is gek geworden.

Na enige tijd, zegt Flo:

Flo:      ‘Waarom geef je geen antwoord?

Ullebak:  ‘Vandaag kan dat niet.

Flo:       ‘Zie je wel, jij antwoordt op mijn vraag.’

Ullebak:  ‘Morgen geef ik misschien een antwoord als ik niet moeilijk doe; maar vandaag kan dat niet.’

Flo:       ‘ Zie je wel, jij antwoordt opnieuw op mijn vraag.’

Ullebak:   ‘Is dat zo? ‘

Flo:        ‘Welke vraag heb ik jou gesteld?’

Ullebak    ‘Daar geef ik geen antwoord op.’

Flo wordt een beetje kwaad, verschuift zijn stoel aan tafel en wil opstaan.

Ullebak denkt dat hij vandaag toch té moeilijk aan het doen is. Op je eigen verjaardag moeilijk doen is niet gepast.

Dan bedenkt Ullebak dat hij niet moeilijk doet als hij zelf het antwoord geeft op een vraag die niet gesteld wordt.

Plots zegt Ullebak: ‘Het antwoord is 1!’

Flo:       ‘ Aha!’ 

Ullebak:  ‘Word ik vandaag 1 jaar oud?’

Flo:       ‘ Ola!’

Ullebak:    ‘Als er iemand mij een cadeau zou geven, zou ik dan blij zijn?’

 Flo lacht nu:  ‘Daar kan ik vandaag niet op antwoorden.’

HOTEL PAPA aan de machtige rivier

j.z. zomer 2018

De Minnebeek

Dixie en Oma Sjam fietsen, in gedachten verzonken, naast elkaar naar de Minnebeek, het zijriviertje van de machtige rivier. Het is pas hun derde fietstochtje samen.

Dixie, kunstenaar, altijd een handige harry geweest, droomt ervan decors te bouwen voor toneel. Zij, Oma Sjam is het zonnetje dat eens in een jaar extra straalt op het podium van de lokale toneelgroep. Oma Sjam droomt van een glansgastrol in de stadsschouwburg in Antwerpen. Haar tekst gaat zo:

Oma Sjam: ‘We zijn er bijna … ik zie ginder de Minnebeek al glinsteren bij de bank aan de machtige rivier.’

Tegenspeler: ‘Het is nog ver, ik ben moe en ik heb dorst, kunnen we niet naar het café om de hoek, waar het gezellig drinken is?’

Oma Sjam: ‘Niet opgeven, man, het water van de Minnebeek verfrist en sterkt aan. We zijn er bijna … ‘

Tegenspeler: ‘Het is te ver. Ik moet jou laten gaan. Ik zie jou later wel!’

Lees verder

Inburgering

IMG_20180305_140215

Ik zie vijf knotwilgstammen aangekleed met wit afdekvliesdoek. Tuinier Werner en ik hadden drie rijen wilgen geknot. Dit was de laatste rij. Naast de wilgen lag een bed andijvie met nog afdekvliesdoek op die gebruikt was om de andijvie te beschermen tegen de vrieskou. De ergste koude was achter de rug en het doek mocht weg. Ik dacht het ergens te drogen te leggen, bedacht me en wikkelde het doek om de knotwilgen. De wind speelde in het doek.

Zo bleef het doek rond de wilgen een week, misschien tien dagen, hangen zoals het gewikkeld was. De wind trok het één enkele keer los en dan wikkelde ik het opnieuw rondom de kroon. Gewoon, doek te drogen gehangen rond robuusten en hopla de wilgen zijn geen wilgen meer.

Ik maak deze foto en kijk er met verbazing naar. Wat zie ik?

Lees verder

Hoogste baas op bezoek 

‘We hebben hoog bezoek nu, toute suite, direct … zo dadelijk komt de allerhoogste baas er aan! Gedraag jullie, de hoogste baas heeft een verrassing mee!’ zo toetert de burgemeester terwijl hij het bospad komt op geracet op zijn fiets, natuurgids Willig in zijn kielzog.

‘Willig, beste man, redt me uit deze situatie. Ik was het bezoek helemaal vergeten! zucht de burgemeester, handen in de lucht. Mijn secretaris belde me vanmorgen uit bed.’

Willig neemt snel het woord en licht de zaak toe ten gehore van de verzamelde gilde dieren op het Grasland. ‘Luister, dit bos maakt, zoals wij allen weten, deel uit van een groter natuurgebied rond de machtige rivier, dat op zijn beurt een klein stukje is van nog meer fraais in Europa.* Welnu, de hoogste baas van al dat groen komt zo dadelijk op bezoek. Kijk, zij komt al het bospad opgestapt met haar secretaris, en haar assistent secretaris,’ zegt Willig met luide stem. Willig is duidelijk goed op de hoogte van wat er te gebeuren staat en kent zelfs de namen van de bezoekers. ‘De hoogste baas heet Maria Naturalia en zij is Italiaanse. Haar secretaris heet Pedro Bosquito uit Portugal en zijn assistent secretaris heet Adam Wilglovsky uit Polen.

‘Aangenaam, nice to meet you, zo begroet Maria Naturalia de burgemeester. Ik zie dat er een flink ontvangstcomité klaar staat, zo zien wij het graag. Wij beschermen de natuur en de natuur beschermt ons; dat mag erkend worden. Gisteren nog waren we op werkbezoek op een koud eiland om daar het klimaat te beschermen. Geloof me, we hebben er alleen papegaaiduikers en meeuwen gespot. Papegaaiduikers zijn schattige diertjes,  maar te veel meeuwen is te veel. Veel gekrijs en veel gekak.’

Lees verder

Simpel Lekker

De jury van Simpel Lekker, de culinaire wedstrijd van de gemeente, had het zichzelf moeilijk gemaakt dit jaar.

                   ‘Wafels à la Opa

                    Eieren en bloem

                    Boter margarina

                    Suiker en bloem 

                    Wafels à lo Bos!’

Zo scanderen de supporters van de Wafels van Opa Bos. De andere overbijvende kandidaat is Oma Sjam met haar inzending Wilde Pesto. Haar supporters staan aan de andere kant van de zaal en ook zij scanderen:

                                                                                    ‘Pesto ola Sjam

                                                                                    Pissebloem en duizendblad

                                                                                    Weegbree en ruccola

                                                                                    Zuring en hondsdraf

                                                                                    Dovenetel daslook ook

                                                                                    Pesto ola Sjam!’

Bakker Brodsky en ecotuinier Mulch, dit jaar de voorzitters van de jury, konden het niet eens geraken wie ze tot winnaar zouden kronen. Brodsky had de Wafels van Opa Bos willen uitroepen tot winnaar. ‘Die wafels zijn o zo simpel en kweenie hoe populair!’ riep Brodsky uit. Maar Mulch dacht daar anders over en zijn keuze viel op de wilde pesto van Oma Sjam. ‘Zo origineel en toch poepsimpel!’ bazuinde Mulch. Niet één stemming met handopsteking van de juryleden bood een uitweg. De stemming zat muurvast: 5 stemmen voor de wafels van Opa Bos en 5 stemmen voor de wilde pesto van Oma Sjam.

Hoe kon het gebeuren dat een jury geen winnaar kon aanduiden?

Lees verder