Diep in De Plas

belgaimage-121560799-full

Die eerste augustusdag was het joelen en krioelen, spartelen en pletsen aan het strandje  – de gebruikelijke gezelligheid die hete zomer -. Windstil, al weken lang. Toen rimpelde het water op, eerst midden op De Plas, rond 3 uur in de namiddag – een halfuurtje maar, eerst -. De enkele surfers verheugden zich op de onverwachte golfslag maar hun zeil trok niet aan. Waar de zwemmers toch onbewaakt het water indoken, waagden ze één duik en daarna zag ik aarzeling.

Lau, haar opa – Opa Bos – en ik stapten nat en bezorgd uit de omwoelde zwemzone.

‘Een kloeke baggerboot, ter plaatse gemonteerd, had de Plas uitgegraven met schepschoepen zo groot als de hele ijzerhandel Peeters in Leuven.’ vertelt Opa aan zijn kleindochter. ‘Schepschoepen?’ vraagt Lau. ‘Schepschoepen zijn baggeremmers die de baggerboot door het zand en slib op de bodem trekt en naar boven haalt. De baggerpomp spuwt die modder vervolgens door een leiding aan land. De baggerboot is dus een moddergrijper aan de ene kant en een modderspuwer aan de andere kant.’

8985790766_aab027fda4_c
 
201707171618395087252
                       moddergrijper

             modderspuwer

Pubers hadden nog steeds meer oog voor elkaar en zichzelf – wisten niet beter -. Kinderen vonden de golfslag wel leuk – sommigen, hoewel -. De zwemtoezichters keken onbegrijpend toe als ouders hun beklag kwamen doen. ‘Er komt misschien wind opzetten’, antwoordden die miskeutels. Maar de volwassenen waren er niet gerust op. ‘Was er maar wind’, zuchtten ze, terwijl ze hun koters en zelfs tieners aanmaanden het water uit te komen.

‘Maar laat me nu vertellen, en weinigen in het dorp durven dat te vertellen. Opa Bos gebaart Lau en mij dichterbij te komen. Die moddergrijper en die modderspuwer, die zijn nooit beste vrienden geweest. Wat de ene greep; spuwde de andere uit, met de rug naar elkaar. Stikjaloers. Ze konden mekaar levend opvreten. Ruig ging het er aan toe tussen beide. Het water rond de boot woelde, klotste en stonk naar overblijfselen uit een donker verleden.’ 

Dag na dag nam de onrust toe, ook op het strand. Er werd gespeculeerd, geroddeld, beschuldigd, ruzie gemaakt. Bezoekers bleven weg. Toen, de laatste week van augustus, besliste de burgemeester uit voorzorg om De Plas te sluiten en een commissie samen te stellen om de zaak ten gronde uit te spitten.

‘Toen dan uiteindelijk de Plas was uitgegraven en de autostrade was afgewerkt, bleven de moddergrijper én de modderspuwer achter. De baggeraar laste en schroefde het hele roestige zaakje los en liet die twee tezamen zinken naar het diepste punt van de Plas dat ze zelf hadden uitgegraven.’

‘Die baggeraar dat … dat was ik’, fluistert Opa Bos met opgetrokken wenkbrauwen, handen open en opgeheven. ‘Oh, Opa!’ Lau kijkt bezorgd om zich heen, maar glimlacht toch. Ik schat de kans hoog in dat Bos alsnog een advocaat moet nemen.

HOTEL PAPA aan de machtige rivier

j.z. zomer 2018

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s