Hotel Papa aan de Machtige Rivier

                        

22 verhalen

vol humor en ernst

veel verbeelding

en enige ironie

Jos Zuallaert

Links op foto met bakker Gilbert ‘Brodsky’ Goovaerts

Na vele omzwervingen, 17 adressen, successen en mislukkingen kom ik terug thuis wonen. Hotel Papa aan de ‘Machtige Rivier’ – Demer én Dijle – met zijn even ‘machtige’ valleien en de aanspoelende wereld rondom.

Jos Zuallaert was coördinator- bezieler van Langzaam Verkeer vzw. Pionier van Zone 30, leefbare doortochten, mobiliteits – en langzaam verkeerskunde. In de Balkan werkte hij daarna als adviseur verkeersbeleid voor Verenigde Naties, Europa en Vlaamse Gewest. Fietssteden in Europa was zijn laatste professionele opdracht.

jzuallaert@google.com / Ook als boekje te bestellen: 10 euro + verzendkosten

22 Verhalen aan de Machtige Rivier

Een reishond, Woeze genaamd

Dialoog in een voortschuifelende Porsche Cayenne over een afstand van 550 meter

Blaas Pluis Blaas

Aischa

Mannen waaien er weg

Dikke vriend

Night Train to Ostend

Over het riooldeksel dat de lucht in vloog, superMieMot, de beekadmiraal en de haasbaron

Babel

De korte keten

Diep in De Plas

Graffiti

De Peddelkampioen

Ezel Pjotr, Dame Gans en de oude Haan

Achter de muur

Meander, Open U!

Nacht van de Uil

Ik antwoord alleen op vragen die niemand mij stelt

De Minnebeek

Inburgering

Hoogste baas op bezoek 

Simpel Lekker

Een reishond, Woeze genaamd

Woeze, zeg ons waarheen?’ vroegen Lindita en ik toen wij zonder veel inspiratie de deur achter ons dicht trokken op zoek naar avontuur. Woeze keek in onze vragende ogen, ietwat ongelovig, aarzelde even en trok ons dan resoluut mee.

Ik moet u eerst vertellen hoe Woeze bij ons terecht kwam. Het was in post Coronatijd toen reisbureaus beslist hadden het roer drastisch om te gooien en hun nieuwe troefkaart uit te spelen. Zij hadden trouwens geen andere keuze meer. De vulkaan Eyjafjallajökull op IJsland was opnieuw uitgebarsten. De flanken van de Teide in Tenerife op de Canarische eilanden stonden onder zware vulkanische druk met rookwolken als voorbode voor ergers. Ook as van de  Nyiragongo bij Goma in Congo bemoeilijkte elk internationaal luchtverkeer.

Reisbureaus hebben dus het geweer van schouder gewisseld en zij zijn nu korte ketenreisaanbieders geworden met lokkende namen als : “Kortweg”, “Proxy 10 (km)” en ook “Om de Hoek”.

Marie JO van het reisbureau “Liever Hier” – het bureau waar Lindita en ik binnenstapten op zoek naar een lokaal promotietje –  stond ons enthousiast te woord. ‘Wij exploreren nu de lokale markt en wij hebben voor jullie een verrassend aanbod’. Marie JO draaide zich om en floot op drie vingers. Een snuit, een pels, een harige beige wolf komt zelfverzekerd, tong lichtjes uit de bek, de backoffice uitgewandeld, benieuwd naar zijn nieuwe booking.

Dit is Woeze, één van onze beste reishonden.  Woeze is een kruising tussen een Golden Retriever en een Malamute sneeuwhond, onze nieuwste beste optie voor Liever Hiertoerisme. Geen betere reisgids dan Woeze; hij kent de streek waar Demer en Dijle samenvloeien als geen ander’, zo verzekerde Marie JO ons, ‘het is zijn heimat; hij is als puppy in de Hanewijk in Werchter geboren.

Neem ook deze reisbrochure  mee; er staan een 20-tal aanraders van bestemmingen in.  Woeze kent ze allemaal en zal jullie gidsen’. Marie JO was opgelucht dat zij  haar klanten kon plezieren met het nieuwste product, waarmee “Liever Hier” de trend zette voor post corona – streektoerisme.  Wij tekenden een contract voor één maand

‘Woeze, zeg ons waarheen?’ Lindita en ik hadden ondertussen geleerd te vertrouwen op de keuzes van Woeze. Wat had hij ons al niet verrast met topverkenningen!  

Topbestemming #1 is en blijft de samenvloeiing van de twee mythische wateren: Dijle en Demer.

De reisfolder van Liever Hier beschrijft deze plek lyrisch als volgt:

‘Waar twee rivieren samenkomen is en wordt  geschiedenis geschreven. Limburg en Wallonië ontmoeten mekaar in Werchter. Waals water, Limburgs water, alles hemelwater zonder onderscheid.

Verbeeldt u hoe mensen en paarden boten voorttrokken. Vis, kolen, brandhout, alles wat te zwaar was werd vervoerd over water. Herinner u ook hoe machtig beide waters bij storm en ontij tekeer kunnen gaan .

Deze topplek is erfgoed, mélange d’eaux, een 2rivierenpark waardig.’

Ah, Woeze brengt er ons graag naartoe, maar wij prefereren andere bestemmingen uit de reisbrochure. Mag ik enkele voorbeelden geven?

  • Spottersplekken: bevers op de oever bij de vroegste dauw en karpers  in het avondlicht van de Dijle-arm.
  • Machtige bedrijven: Danone met yoghurtuitvoer naar Baltische staten waar dit product schaars is. BMC: topleveranciers van warmte en koelte in elk klimaat. Borginsole: fabrikant van footloose voetzolen. Dé leverancier van bakjestroost- in coronatijd, Java (Java Jive, Inkspots, 1940 / https://www.youtube.com/watch?v=iP6IUqrFHjw ) en de kleine spelers zoals Bowline, acrobatische boomkappers (https://www.bowline-boomzorg.be/) en de bakkerij op hout van Brodsky.
  • Nostalgische bestemmingen: Sint Job in Wezemaal, bedevaartsoord  ter vrijwaring van zweren en puisten. De afspanning ‘De Kantien’ (nu rotonde) waar Beatrijs een liederlijk leven leidde vóór ze toetrad tot de abdij (nu Montfortcollege).
  • Geo-archeologische sites: de ijzerzandsteenwinning in Wezemaal en de vroegmiddeleeuwse bakkerij aan de vistrap (nu speelpleintje), het artefact de Stenenmuur en zijn wijngaarden.
  • Romantische oorden: de Wingebank, vistrap, flanken van de Wijngaardberg en het festivalpark voor urenlange muzikale flash backs.
  • Natuur, waterwild, brulgeweld, beverdam en exotische parkieten: De Gevel (let op voor de buizerd in de lente!)
  • Historische evocaties: van dorpscafés over bankendorp naar appartementenblok.

Plus nog 30 bladzijden méér reisadvies, alles opgeslagen in het geheugen van Woeze.

Toch was er één bestemming (Spoorwegstraat te Rotselaar) die onze aandacht trok onder het hoofdstuk ‘verkenning van calamiteiten en andere spijtige gebeurtenissen’ zoals WO 1, WO2, overstromingen en gaslekken. Zo lazen we:

“Internationale verbondenheid straalt deze plek uit en de volhardende bezoeker wordt verrast door een mix van vergetelheid, bescheidenheid en het vuur van “Avanti popolo, bandiera rossa”, het socialistische strijdlied”. 

Woeze leidde ons die ochtend naar deze bijzondere plek.

Lees de welluidende namen van de acht ongelukkige Italiaanse zielen. Ze kwamen uit Genk en werkten aan de Distrigasleiding.

Het ongeval gebeurde op 7 juni 1972 – het is 7 juni 2021 als ik dit verhaal schrijf –  volgend jaar 50 jaar geleden  -. De arbeiders staken met een Mercedesbusje de onbewaakte spoorweg over. “Misschien wel afgeleid, verstrooid wellicht, terwijl ze aan het luisteren waren naar het verslag van een bergrit in de Giro d’Italia, een koers gewonnen door Eddy Merckx. Il fato, il destino.” (Jan Hertoghs *)

s’ Namiddags belt Marie – JO van Liever Hier ons.

Mijnheer, morgen verloopt uw boeking!’

Is de maand al voorbij?’ vraag ik verbaasd. ‘Kunnen we Woeze nog boeken voor een week of zo?’

Mijnheer, u kan niet meer verlengen, onmogelijk. Volgens contract kunnen onze reishonden nooit langer geboekt worden dan één maand. Reishonden zijn geen geleidehonden. Zij mogen niet te familiaal worden. Woeze wordt morgen vóór 12 uur verwacht op ons kantoor.’

Aandringen is uitgesloten; onze vriend des huizes zijn we kwijt. Finito, alsof een vakantie onder vrienden voorbij is.

Bovendien, meneer, moet Woeze in opleiding. Liever Hier heeft een nieuw programma voor hem. Zeg maar een update Demer en Dijle 2.1. met wel 30 méér verrassende bestemmingen. Ons reisprogramma +  Hond is een gigantisch succes. Reishonden te weinig en onze wachtlijst aan klanten is lang!’ Marie – JO klinkt ondernemender dan ooit.

Ik vraag haar of Liever Hier ook citytrips met hond aanbiedt? Diest – Zichem – Scherpenheuvel bijvoorbeeld.

Zulk programma komt er aan. Onze staf heeft dit pakket in voorbereiding en de reishond is ter plekke in opleiding. Tegen volgend toeristisch seizoen hebben we ook dat aanbod in de markt gezet.

Ik leg bedroefd de telefoon neer. Lindita en ik kijken in de ogen van Woeze. Slik, shit nog één nacht; 20 uur scheiden ons van ons afscheid.

Kom Woeze, breng ons nog één keer naar de Machtige Rivier.

__________________________________________________

  • Het verhaal is ook een eerbetoon aan “Woeze”, de goedhartige, trouwe en mooie hond Dali die op 18.06.2021 is overleden en de Machtige Rivier is overstoken.
  • Artikel over ongeval met Italiaanse arbeiders op onbewaakte spoorwegovergang in Rotselaar, 1972

https://www.janhertoghs.be/reportages/lege-treinen-en-stille-overwegen-1-de-laatste-298-onbewaakte

Blaas Pluis Blaas

Oma Sjam en Pad Polder wandelen door het bos naar het Grasland. Reiger Klep komt zwierig aangeland. Pad Polder en Reiger Klep zijn vrienden en ze jennen elkaar graag.

Klep, man, gisteren heb ik jou gezien bij de tuinvijver van buurvrouw Chantilly, goudvis uit haar vijver vissen! Gemakkelijk hé, andermans pleziertje wegpikken! Hoe durf je?’

‘Polder, zwijg, ik kom terug van de Wingebeek en wat me daar overkomen is, is een geluk bij een ongeluk. Luister!

‘ Zilverreiger ken je toch hé? Zij had daar aan de Wingebeek streekvis geroosterd op haar barbecue. Baarsjes op houtskool, lekkerder dan Hollandse maatjes. Ik snapte ze weg met mijn snavel, klepperde een paar keer en wou het zaakje inslikken. Toen bleef een stekel van de stekelbaars steken in mijn keel. Stekelbaars moet je eerst van stekels ontdoen en dan zeer voorzichtig oplepelen. Voorns slik je zo in; maar stekelbaars daar moeten wij reigers exta voor opletten.’

‘Wat niet mocht gebeuren, gebeurde: dwars vooraan in mijn hals zat de stekel. Muurvast. Als Zilverreiger er niet geweest was, stond ik hier nu niet. Zij vond een schaartje in haar groene toilettas en met een lampje zocht ze in mijn keel. Het schaartje was te kort. Vliegensvlug wisselde Zilverreiger het schaartje voor het pincet waarmee ze haar okselharen epileert, belichtte mijn keel opnieuw, vond het dwarse stukje, duwde en plooide het met haar pincet en wist de stekel uit mijn hals te vissen.’

‘Beste Pad Polder, ik heb mijn lesje geleerd, let op voor barbecues met lekkers dat stekels heeft. Ik heb Zilverreiger uiteraard uitvoerig bedankt voor zoveel zorg en ik heb haar beloofd haar uit te nodigen aan mijn beek voor lunch met op het menu de zeldzame beekprik (als ik hem kan vangen) en met een groentekrans van kleinkroos, bultkroos en fonteinkruid.

Oma Sjam luistert met grote aandacht naar het gesprek tussen Pad Polder en Reiger Klep. ‘Klep mag van geluk spreken dat Zilverreiger een pincet in haar toilettas had’, denkt Oma Sjam.

Laten we samen verder wandelen,’ zegt Oma Sjam. En dat doen ze, Oma Sjam tussen Pad Polder en Reiger Klep in met Polder aan de ene arm en Klep aan de andere.

Jij hebt geen vleugels, jij bent een beetje dik en kwabbig en rond sjokken hier is meer jouw ding, zou ik denken, jent Reiger Klep zijn vriendin Pad Polder over het hoofd van Oma Sjam heen, veel rondtrekken doe jij niet, tochTe korte beentjes?

Dan vertelt Polder haar verhaal.

‘ Eén keer mocht ik met Opa Bos mee langs de Machtige Rivier. Ik mocht midden op het stuur van zijn fiets zitten, haren in de wind, tot in Aarschot en terug. Heb jij ooit al drie uur op het wiebelende fietsstuur van een 93-jarige gezeten, Klep? Hoe lachen honden – chihuahuas en pincherkes – in hondenmandjes op elektrische fietsen je niet uit? Hoe blazen sportfietsers en snelbikes je van de  weg en ei zo na de Machtige Rivier in!’

‘Neen, reizen is ronduit gevaarlijk. Eén keer per jaar, helaas, móeten wij padden reizen! Dan doen wij de paddentrek van Droogland naar Natland in groepen van honderden tegelijk. Gezellig met z’n allen, zo denk jij misschien? Maar vergis je niet! Het is een pad vol risico’s. Van hier naar ginder is misschien maar 730 meter ver, maar o zo gevaarlijk! Eén op de vier keert niet meer terug! Ofwel worden we opgepikt door dieren zoals u, reigers, ofwel worden we van straat geplukt door uilen, buizerds of kraaien. En de vos en de bunzing zijn ook geen lieverdjes. Maar gevaarlijker nog is de oversteek over straat. Wielen roffelen over ons heen. Sommigen, velen pletten ons plat. Zelfs Opa Bos en Flo met hun fiets kijken niet uit.’ Eén op vier. Dat is een zware tol. Het is ons lot!’

Oma Sjam, tussen beiden in, kijkt links naar Reiger Klep en rechts naar Pad Polder, luistert, knikt en begrijpt de zorg van beiden

In gedachten vat Oma Sjam het gesprek samen en bedenkt zij dat Reiger Klep gered is geweest van een gewisse dood door verstikking en dat Pad Polder jaarlijks haar leven op het spel zet bij de paddentrek. ‘Het leven is een pluis in de lucht.

Dan besluit Oma Sjam om niet te spreken maar te zingen. Zij zingt:

                             pluis blaas pluis

                             blaas me niet weg van huis

                             blaas pluis blaas

                             waar ook de wind mij blaast

Met zijn drieën komen ze het Grasland op gewandeld. Oma Sjam stopt, zoekt even en plukt een paardenbloem. Zij vraagt Reiger Klep en Pad Polder samen “pluis, blaas, pluis,” te zingen en te … blazen.

Foto: Linde Deklerck

Dikke vriend

Toen kreeg Yussuf dit briefje van zijn vriend Malouf uit zijn geboorteland:

Dikke vriend Yussuf,

.Ik ben nu 14 jaar en de school in het dorp is terug open. We hebben schoolboeken gekregen en de leraar leert ons schrijven en rekenen.

Schrijf me een brief!

Malouf

Yussuf was 18 jaar toen hij in ons land zijn vlucht afbrak. Bij bakker Brodsky werkt hij als leerjongen. Hij bakt er mee tarwe-, haverzemelen-, spelt- en roggebrood, kramiek, pistolet en appelbol. De bakkerstaal heeft Yussuf na anderhalf jaar onder de knie; de dorpstaal ligt hem moeilijker in de mond. Het dorp leert hij kennen omdat Brodsky hem verhalen vertelt van vroeger en nu en omdat klanten wel eens wat durven te vragen aan Yussuf. En wat nog belangrijker is: bakker Brodsky luistert ook naar Yussufs verhaal.

Zijn dikke vriend Malouf had dan toch leren schrijven. Yussuf vond Malouf’s brief mooi. Ik moet hem ook een even mooie brief kunnen terug schrijven, zo dacht Yussuf die nog nooit een brief had geschreven. Maar wie kan mij helpen? Brodsky, ja, maar aan mijn baas vraag ik het liever niet. Ik vraag het aan één van de vriendelijke dames.

En zo gebeurde het dat Yussuf een briefje onder de deur van buurvrouw Lindita durfde te schuiven:

Dikke vrouw Lindita,

Ik ben nu 20 jaar en mijn vriend Malouf vraagt mij te hem schrijven.

Wild u mij leren beter schrijven brief?

Ik weet u koopt brood bij meester Brodsky en wonen wij in hetzelfde straat.

U taal spreek ik al goed maar ik schrijf domme fauten.

Yussuf

Nu moet ik dit verhaal toch even onderbreken en u, lezer, een vraag stellen. Hoe zou u reageren als u een brief, e-mail of tweet zou krijgen met als aanspreking ‘Dikke vrouw of dikke man … [vul hier jouw naam in].’ Zou u glimlachen of kwaad worden? Wees eerlijk: zou u ‘Dikke … [vul hier jouw naam in]’ niet ongemanierd, ja onbeschoft vinden? Of denk je: ah, die Yussuf, hij is onze taal nog niet machtig en hij bedoelt het goed.

Hoe denkt u dat Lindita reageert op haar aanspreking?

Zij las het briefje, herlas het en … lachte. Lindita besloot de gevestigde regels van de briefschrijverij te volgen.

Op woensdag 5 september om 10.16 uur stak de postbode op haar brommertje de brief van Lindita bij Yussuf in de bus.

Dikke vriend

Hallo Yussuf

Ik ben nu 59 jaar en het is lang geleden dat ik nog een briefje onder mijn deur heb gevonden. Dat is bijzonder vriendelijk.

Ik wil u helpen om een mooie brief zonder fouten te schrijven aan uw andere dikke vriend Malouf.

Ik nodig u ook uit op de koffie mét heerlijke kramiek van meester Brodsky door u wellicht gekneed.  

Lindita

Ps 1: U kan “u en uw” in deze brief ook vervangen door “jou, jouw en je”.

Ps 2: Hieronder uw eerdere brief vrij gecorrigeerd:

Dag lieve buurvrouw Lindita,

Ik ben nu 20 jaar jong en mijn dikke vriend Malouf in mijn geboorteland heeft mij een mooie brief geschreven. Hij is fier dat hij terug naar school gaat en hij leert er schrijven en rekenen. Hij vraagt mij zijn brief te beantwoorden.

Zou u zo vriendelijk willen zijn om mij te leren hoe ik een brief moet schrijven?

Ik weet dat u bij meester Brodsky kramiek komt kopen. Wij zijn buren; wij wonen in dezelfde straat.

Mijn Vlaams is al “vrie goe” maar ik schrijf nog stomme fouten.

Yussuf                                                               Vrij gecorrigeerd door Lindita  

Op vrijdag 7 september 10.07 uur stak dezelfde postbode op haar brommertje de brief van Lindita in de bus bij Yussuf. Yussuf was er niet meer.

Op donderdag 6 september 10.19 uur had Yussuf een andere brief gekregen – een uitwijzingsbevel uit Brussel -.

HOTEL PAPA aan de machtige rivier

Babel

Ik was cultuurminnaar tot op het moment dat ik over de rand van het artefact leunde, deze foto maakte en in de nasleep van dit feit mijn geloof in de schone kunsten verloor.

Het kunstwerk – een boekentoren – staat in de inkomhal van de nationale Klementinum bibliotheek in Praag. Ik zag een werveling van boekenruggen, titels als een draaikolk, een hemelverheffende spiraal van het vrije woord – dacht ik toen -.

Een uitzonderlijk talent die zo’n boekentoren weet te ontwerpen. De kunstenaar moet een belezen iemand zijn! Wie is het?’ vroeg ik aan de balie. ‘Kent u Metej Kren dan niet, Czech met Slovaakse roots?’ kreeg ik als antwoord. ‘Het spijt me, mevrouw, ik ben toevallige passant en nog te onwetend over de lokale cultuur.’ ‘Het is u vergeven, maar als u zich wil verdiepen in de wondere wereld van de afgevoerde lektuur moet u in Babel zijn over de Czechische grens in Slovakije.

En omdat reizen mijn nieuwsgierigheid aanwakkert, trok ik devolgende dag met de trein de grens over. ’Boeken omzetten in kunst, ik wou dat ik dit zelf had bedacht’ peinsde ik jaloers.

Ik wandelde het station uit en vermoedde dat het groepje Aziaten – zakenmensen, zo bleek later – naast een glimmend witte elektrische Mercedesbus met “Babel” in zwarte letters op de flank  dezelfde bestemming had. Ik, rugzak op mijn rug, sloot me gewillig aan en torende uit boven het groepje. Een eveneens rijzige man die zijn charme nog aandikte met een extraverte hangsnor wenkte mij. ‘U daar, trotter, toeristen zijn ook welkom!’ zei de man. ‘Klopt, ik ben toerist maar ik ben ook cultuurminnaar,’ antwoordde ik verongelijkt. ‘Wat dan ook, stap in, er is nog plaats achteraan in de bus!

De bus zat aardig vol. Ik liep door het gangpad en knikte vriendelijk naar mijn medereizigers. ‘Ook toerist?’ vroeg ik halfweg. ‘Neen, Alvin is mijn naam  en ik ben curator voor een tentoonstelling moderne kunst in Washington DC.’ ‘Mooi, ook een cultuurminnaar’ en ik glimlachte begripvol terug. Ik liep door naar een vrije plek op de achterbank naast twee leuke dames in druk gesprek. Ze spraken Russisch. Beetje bij beetje kon ik uit hun gesprek opmaken dat de beide dames op verkenning waren gestuurd door hun chef in Moskou. Innovaties in design en interieur was hun ding. ‘Komen jullie ook met de trein van Praag,’ vroeg ik? ‘Neen, van het vliegveld van Wenen, de bus is ons daar vanmorgen komen oppikken.‘ Nog interessanter werd het toen een Zuidamerikaan op de bank voor mij er ongevraagd aan toe voegde dat hij het welcome-diner gisteren in Wenen super vond, maar toch uitkeek naar het echte werk.  

Mijn naam is Victor Lukáĉ, zei de extraverte snor, microfoon losjes in de hand,  ik ben uw gids vandaag. In mijn vorig leven was ik eerste lid van de communistische partij, burgemeester met een waardeloos salaris maar – knipogend eraan toevoegend – mét een Wartburg als bonusVroeger heette Babel Bilciĉ. Ah, Bilciĉ was unheimlich onder de communisten, niets te beleven. Na 89, toen de tijden keerden, paste de naam Babel beter in ons businessmodel. Babel is het nieuwe cool, daar moet ik u niet méér van overtuigen. Welkom!’

Een portaal van boeken rees voor ons op. Het was de toegangspoort tot Babel. ‘We rijden eerst een rondje door ons boekenpark en daarna kunnen jullie de artefacten zelf verkennen,’ zei onze gids.  

Bij onze eerste stop herkende ik dezelfde boekentoren die ook in de bib van Praag staat. ‘Dit is ons basismodel, spiegels bovenaan en onderaan, stabiel van structuur, geschikt voor elke binnenruimte. Water – en schimmelproof, kan dus ook uw tuin of binnenhof sieren.’

Elk boek is bewerkt en doordrenkt met onze niet – ontvlambare ultra cellulose isolatieve biovernis, een product waarop wij nu het octrooi hebben. Het behoedt onze objecten duurzaam in lengte der tijden voor welke schimmel of verderf dan ook. Hoge warmte-isolatie gegarandeerd. Alle technische details krijgt u later. En oh, ook dit nog: het aantal verwerkte boeken in onze Babelpark benadert de twintigduizend kuub.’

Dames en heren, laat uw verbeelding de vrije loop, imagination! Het boek is passé; de boeksteen is de toekomst. Imagination!!!’

Even verder stond een robuustere versie van het basismodel boekentoren, een twintig meter hoge donjon met ingewerkte trap. ‘Onze architect- bouwers, onze internationale designers, zij zijn meesters in het spel van vorm en kleur. De volgende artefact is onze Dôme – u ziet hier naast mekaar de kleine versie, de babeliglo, en de grote babeldôme, geschikt voor optredens, debat en coctailpartys. Capaciteit kan per type Dôme variëren van 30 tot 300 man max.

Onze ervaren gids deelde een catalogus rond en becommentarieerde uitgebreid de waaier aan objecten links en rechts van de piste. ‘Voor elk type artefact hebben we het geschiktste boekengenre geselecteerd: thrillers voor onze doolhofversies; spirituele lectuur in onze meditatieve ruimtes, geschiedenis in onze donjons en burchten, in onze arenas de politieke biografieën, voor onze gloriëttes en priëlen kozen we liefdesromans, avonturenverhalen in onze boekblokhutten en andere fictie in onze wervelende boekentorens – zoals u weet, Babel’s succesproduct -.’

‘Uw verblijf is ingepland  in onze boekensuites aan de rand van het park. Alleen voor reservaties uiteraard,’ en toen keek hij uitdrukkelijk in mijn richting. Ik had het begrepen. Geen suite voor mij vannacht; ik had immers geen uitnodiging.

We stapten uit de bus en kregen ruim de tijd voor verkenning. Ik trok op met Alvin, de museumcurator uit Washington. ‘Het papieren boek is overbodig geworden, vertrouwde hij me toeDit hier is de nieuwe library en hij woog een microchip op de top van zijn wijsvinger. Hij bevat de ganse bibliotheek van Baltimore. Weet u, Babel AG voelt de tijdsgeest verdomd goed aan; het verwerkt, zeg maar, vreet bibliotheken, koopt ze allemaal op. Het bedrijf is gepatenteerd marktleider in de branche. Let op mijn woorden: Babel wordt het nieuwe Ikea van het boekenbedrijf. 

Alvin en ik wandelden verder doorheen de demo – boekentorens op de Babel site. De eerste, “De Arena”, was gemetseld met bibliografieën en monografieën van bekende politici. Winston Churchill speechte er. “Het doolhof” was opgebouwd met uitsluitend thrillers en detectives met Agatha Christie, Nicci French, Simenon en Stephen King  prominent aanwezig.  Iemand las er voor uit de ‘Murder on the Oriënt Express‘. Bijbel, Koran en Tora werden afwisselend  geciteerd in de religietoren. Tsjechov – mijn favoriete schrijver – zag ik geplet tussen Hemingway, Zola, Dostojewski  en Shakespeare in de “Dome Classic”.

Toen zagen we dat de Aziatische delegatie – de Chinezen – werd afgeleid naar de kantoren van Babel AG. ‘Ze zijn ons een stap vóór, zei Alvin, de Amerikaan, ik heb geen mandaat gekregen  van mijn bazen, zij wél. Peking wordt de grootste aandeelhouder van Babel. Zij hebben ooit de Chinese muur gebouwd, niet? 

O verbazing! Toen ik terug thuis met Maria ging lunchen in de cafetaria van de bib Tweebronnen in Leuven, stond op de binnenplaats het basismodel boekentoren opgesteld. ‘Mijnheer, dit is onze laatste aanwinst van de hier vooralsnog onbekende kunstenaar Metej Kren uit Tsjechië. Museum M heeft de aankoop met Babel AG weten te bezegelen. Hoe de kunstenaar beeldende kunst met woordkunst heeft weten te verbinden, schitterend toch!’ zei de onwetende jongeman met getrimd baardje en nauwsluitend design hemd die de opdracht had bezoekers te instrueren over het kunstwerk.

Jazeker jongeman, elk boek heeft zijn verhaal’, antwoordde ik gelaten. Grand museum Leuven! Ik stak mijn cultuurbarbaarse kop opnieuw in de toren en maakte deze foto:

Ik zuchtte, stak de straat over en ging voor koffie in café De Commerce

HOTEL PAPA aan de machtige rivier